Arleta

Megan Fox: Proponowano mi role za seks!

RęcePrecz OdTybetu — Sun, 07 Jun 2009 15:40:30 +0000

Megan Fox zyskała popularność dzięki swojej urodzie i temu, że jest szczera do bólu. Fani uwielbiają ją za jej wyzywający wygląd i liczne wypowiedzi na temat życia erotycznego. Gwiazda ostatnio sporo mówi na temat swojej kariery. W udzielonym niedawno magazynowi GQ wywiadzie ujawnia, że nawet sławne aktorki są traktowane w Hollywood jak dziwki.
Megan otwarcie przyznała, że młode aktorki robią karierę uprawiając seks ze scenarzystami, reżyserami i producentami. To akurat nie dziwi. Ale okazuje się, że w podobny sposób zarobkują nawet znane i popularne gwiazdy. Jej samej wielokrotnie proponowano wymarzone role w zamian za „szybki numerek„.
Nikt mi nie składał takich propozycji, gdy byłam nikomu nieznaną gwiazdką – wspomina Fox. Dopiero, gdy zaczęłam się pojawiać na okładkach magazynów wszyscy chcieli zaciągnąć mnie do łóżka. Nawet najwięksi hollywoodzcy producenci proponowali mi najlepsze role za szybki numerek.
Nieraz zapraszali mnie na spotkanie. Początkowo byłam niezwykle podekscytowana, bo miałam poznać reżysera, którego ceniłam. Niestety, szybko okazywało się, że zależało mu jedynie na tym, żeby ściągnąć mi majtki.
Warto zauważyć, że Megan nic nie wspomniała o tym, że nie skorzystała z tych propozycji. Mamy nadzieję, że nie dała się wykorzystać byle komu.
(source)

Lindsay Lohan: Byłam grubą krową

RęcePrecz OdTybetu — Fri, 20 Feb 2009 06:47:34 +0000

Przeczytane w Dzienniku:

Lindsay Lohan: Byłam grubą krową
Ostatnie zdjęcia Lindsay Lohan zaszokowały nie tylko jej fanów. Gwiazdka na jednej z ostatnich imprez pojawiła się w sukience projekty Matthew Williamsona. W oczy rzuciła się od razu jej… chudość. Aktorka wygląda jak cień samej siebie sprzed kilku miesięcy.
Gwiazda wyglądała przerażająco chudo. Przez cały wieczór miała na sobie workowaty sweter, a mimo to trzęsła się z zimna.
„Wyglądała przerażająco” – stwierdził jeden z prezenterów stacji telewizyjnej, która relacjonowała przyjęcie. „Pod ostrym makijażem było widać wychudzoną twarz, sine usta i szarą cerę. Przez cały wieczór Lindsay wypiła sporo drinków i nie tknęła jedzenia. Jestem przekonany, że ma anoreksję”.
Amerykańskie media zastanawiają się, jaka jest przyczyna tak wielkiego i drastycznego spadku wagi Lohan. Aktorka oczywiście zapewnia, że wszystko kontroluje.
„Ludzie nie powinni się martwić, ile jem, bo to nie ich problem. Jadam tyle, co zwykle, czyli dwa pełne posiłki na tydzień, a na co dzień piję koktajle owocowe i dużo wody. Dużo pracuję, nie sypiam za wiele i bardzo możliwe, że to właśnie jest przyczyną utraty wagi. Zresztą cieszę się, że zeszczuplałam, bo czułam się gruba. Teraz podoba mi się moje ciało, chociaż mogłabym mieć nieco chudsze uda”.
Czyżby Lindsay była kolejną ofiarą upiornej mody na szkieletora?

Odsypiam po wczorajszej nocy

RęcePrecz OdTybetu — Wed, 25 Jun 2008 10:00:17 +0000

Arleta P.:
Odsypiam dziś po wczorajszej nocy. Bardzo męcząca.
Czytałam o tych piętnastolatkach ze Stanów, które tak grupowo postanowiły w ciąże pozachodzić. Głupota totalna…

Lubisz s.e.k.s.?

RęcePrecz OdTybetu — Tue, 24 Jun 2008 10:00:09 +0000

Arleta P.:
Dostałam dziś od mojej przyjaciółki Joli sms o takiej treści: Lubisz s.e.k.s.?… Odpowiedziałam stanowczo: Tak. Szczególnie mikser. No, bo co można odpowiedzieć na pytanie: Lubisz swoje elektryczne kuchenne sprzęty?
A teraz już trochę poważniej… Byłam rano na pierwszych zajęciach z jogi. Rewelacja! Naprawdę w porównaniu z tymi na UW niebo a ziemia. I nie chodzi mi o to, że ten przystojniutki pan Artur nic nie wymaga. Wymaga, wymaga… i to ile. Ale robi to w taki sposób, że aż chce się go słuchać i wykonywać polecenia. Sama sala gimnastyczna jest świetna, po zajęciach można pójść bez obaw pod prysznic, bo rzeczy zostawia się w zamykanych na klucz szafkach o czym na Uniwerku chyba w życiu by nie pomyśleli. Cóż, skoro nie pomyśleli tam o prysznicach… Ale czego wymagać od państwowego molocha zarządzanego tak samo jak w czasach Bieruta i Gomułki…
Poza tym z samego rana przed pracą wpadł do mnie Piotr na pół godzinki. Chciałam mu zrobić nawet śniadanie, ale zaraz musiał się zwijać do biura. Takie jest życie adwokata – osobiście nie zazdroszczę… Niby się dobrze (a nawet bardzo dobrze…) zarabia, to jednak trzeba się przy tym nadenerwować jak mało gdzie. Nikogo tak zestresowanego jak on w życiu nie spotkałam.

Zrobiłam sobie dobrze

RęcePrecz OdTybetu — Mon, 23 Jun 2008 10:00:30 +0000

Arleta P.:
Podobno co się odwlecze to nie uciecze. W sobotę się nie udało, ale dziś już tak. I to w dodatku za jedyne dwie i pół stówki miesięcznie. Zapisałam się na jogę właściwie trzysta metrów od domu w eleganckiej sali gimnastycznej z ogromnymi oknami z których jest całkiem przyjemny widok na zielony park. I już jutro zaczynam. A potem w każdy wtorek i czwartek. Mogę chodzić nawet częściej, ale chyba co za dużo to niezdrowo. Więc będzie dwa razy w tygodniu. Pomiędzy tą obskurną salą gimnastyczną na UW a tym co będę miała teraz to jak niebo a ziemia. Żegnaj nawiedzona wegetarianko!
Zajęcia będzie prowadził całkiem interesująco wyglądający pan Artur, który na pewno nie wygląda na takiego, który się żywi tylko sałatką i marchewką. Punkt dla pana Artura. Wegetarianie do piachu.
Z tej radości poszłam sobie do kawiarni na Starym Mieście, zjadłam lody i zaczęłam się uśmiechać do ludzi. Ludzie też uśmiechali się do mnie… Żyć nie umierać. Chyba sporo jak na jedno przedpołudnie.
Teraz idę na francuski, a wieczorem… wieczorem też się będę dobrze bawiła.

Wieczór z Wojtkiem

RęcePrecz OdTybetu — Sun, 22 Jun 2008 10:00:07 +0000

Arleta P.:
Planowałam wczoraj poszukanie sobie jakichś zajęć z jogi na wakacje, ale jak tylko wyszłam z mieszkania i wsiadłam do samochodu to zadzwonił do mnie na komórkę Wojtek. To popołudnie, wieczór i – jak się później okazało – noc spędziliśmy więc razem. Wojtkowi nigdy się nie odmawia, tym bardziej, że zaprosił mnie na uroczą kolację w milutkiej pachnącej aromatycznymi owocami restauracji. Świece, kelnerzy w białych koszulach ze sztywnym kołnierzem, pyszne wino… Wojtek lubi takie romantyczne scenerie, ja też lubię… Było naprawdę miło.
Dopiero wstałam, Wojtek wyszedł wczesnym rankiem i pojechał do rodziny na Śląsku. Na odchodne zrobił mi nawet poranną kawę. Gest doceniam.
Właściwie to mogłabym dziś nie wstawać z łóżka, ale szkoda mi się zrobiło tego ślicznego słoneczka za oknem. Wybiorę się do Łazienek na długi długi spacer. Ale to dopiero za kilka godzin, bo na razie poczytam sobie gazety w internecie, potem przydałoby się zjeść jakieś śniadanie, wziąć długą kąpiel z górą piany… Trochę to zajmie. I dobrze.

Wakacyjne zajęcia z jogi

RęcePrecz OdTybetu — Sat, 21 Jun 2008 10:00:29 +0000

Arleta P.:
Przez cały drugi semestr chodziłam na jogę. Nie do końca rozumiem idee obowiązkowego wuefu dla studentów, ale skoro i tak musiałam to postanowiłam zapisać się na coś interesującego. Przecież nie będę chodziła na siłownię, żeby potem wyglądać jak Schwarzenergger w spódnicy… Zapisałam się więc na jogę. I naprawdę nie żałuję. Może i zajęcia były prowadzone przez zbzikowaną dziewuchę z przerośniętym ego, której się wydawało, że joga jest najważniejszym elementem życia i która próbowała nam wtłoczyć do głowy, że tylko dzięki jodze dostaniemy się do raju; może i wszystko to odbywało się w skandalicznym brudzie i ciasnocie, ale dałam radę.
I teraz postanowiłam, że zapiszę się na jakieś normalne zajęcia, które będą prowadzone przez normalną osobę bez misji zmieniania świata i które będą prowadzone w jakimś miłym i przede wszystkim czystym miejscu. W przyszłym semestrze na pewno już nie wrócę na zajęcia na uniwersytecie. Nie wiem jeszcze co wykombinuje, ale nie mam już ochoty tarzać się po tej brudnej podłodze i słuchać o wegetarianizmie i jedności wszechrzeczy. Gdybym poszła na siłownię to na pewno nikt by mi nie opowiadał takich natchnionych bzdur.
Dzisiejsze popołudnie mam wolne więc spokojnie mogę je poświęcić na przejażdżkę po kilku miejscach i sprawdzenie jakie warunki i gdzie są oferowane. Zobaczymy, co z tego wyniknie.

W poszukiwaniu okazji

RęcePrecz OdTybetu — Fri, 20 Jun 2008 10:00:31 +0000

Arleta P.:
Jak każda chyba dziewczyna czekam na letnie przeceny w sklepach. I nie mogę się doczekać… Uzależnienie jakieś czy co? Niby stać mnie na to, żeby pójść i kupić coś w normalnej cenie, ale jak widzę, że jest przecena to przebiega mi po plecach taki jakiś dreszczyk. Nie potrafię się temu oprzeć…
Może to jakiś pierwotny instynkt z czasów, kiedy moi przodkowie biegali po stepach i polowali na mamuty? Coś, co zakodowało się i utrwaliło w genach tysiące lat temu? Taki atawizm w nowoczesnej oprawie centrum handlowego ze szkła i stali?
Nie wiem, czy są kobiety, które są w stanie oprzeć się magicznej kartce na witrynie sklepu z napisem Wyprzedaż? Ja nie potrafię… niby mam pełną szafę w większości nowych ciuchów, buty nie mieszczą mi się w szafce przedpokoju, a jednak wchodzę do sklepów i kupuję wciąż nowe rzeczy. I sprawia mi to naprawdę wielką frajdę.
Podobno zakupoholiczkę można poznać po tym, że przyjemność odczuwa tylko podczas zakupów i niekiedy nawet nie rozpakowuje przyniesionych do domu toreb. Chyba nie jest tak źle, bo ja radość z nowych butów czy z nowej sukienki odczuwam za każdym razem kiedy ją nakładam na siebie i przeglądam się w lustrze.
Więc chyba nie jestem uzależniona? Jeszce nie jestem?
Może po prostu polega to na tym atawistycznym instynkcie, który karze nam tropić, polować i przynosić do domu zdobycz? Tyle, że zamiast wypasionego mamuta są to nowe buty, nowa broszka, nowa spódnica? Po co łapać chudego zwierza (bluzkę za 400 złotych) skoro można zdobyć tłustego (taką samą bluzkę za 200 czy 300)?
Niby nawet wiem, że sklepy mają wkalkulowane te sezonowe przeceny w koszty, ale radość jednak pozostaje. Znów się udało, znów okazałam się sprytniejsza, bardziej przebiegła…

Patologiczna rodzina

RęcePrecz OdTybetu — Thu, 19 Jun 2008 10:00:08 +0000

Arleta P.:
Muszę zmartwić wszystkich tych, którzy oczekiwaliby jakichś patologii w mojej rodzinie. Skąd mi się to wzięło, żeby właśnie o tym pisać? Otóż przeczytałam we Wprost felieton Skiby, który napisał, że bez patologicznych rodziców nie można zrobić niczego ciekawego w życiu. Felieton nawet mi się podobał, bo mało było w nim żonglerki słownej z której znany jest Skiba, za to były normalne myśli. I chociaż się z nimi nie zgadzam, to muszę przyznać, że gdyby autor zawsze pisałby w ten sposób, a nie silił się na śmieszne kombinacje znaczeniami słów, które wychodzą mu mało śmiesznie, czytałabym go dużo częściej.
Tak. Miałam szczęśliwe dzieciństwo i nie musiałam chodzić do szkoły pod górkę ani przez pole minowe. Nie miałam konfliktu pokoleniowego z rodzicami, nikt mnie nie bił kablem od żelazka, moja mama nie oddała mnie za pół litra wódki, nikt nie przegrał mnie w karty w burdelu, nie sprzedał za działkę narkotyków, nie zostawił w pobliskim rowie, nie podrzucił jak paczkę z niechcianą odzieżą do domu dziadków.
I żyję. Przyjechałam do Warszawy z maleńkiej wsi na Podlasiu (niecałe dwadzieścia chałup). Dostałam się na najlepszy uniwersytet w Polsce z niezłym wynikiem i przetrwałam na nim pierwszy rok na wydziale na którym było prawie dziesięciu chętnych na jedno miejsce. Podobno pierwszy rok jest najtrudniejszy… Mam własne pieniądze i nie muszę już o nic prosić mojego ojca, chociaż wiem, żeby nigdy nie odmówił mi pomocy. Mam nowych przyjaciół, chociaż przyjechałam, tutaj sama i nie miałam nikogo znajomego w Warszawie. Poradziłam sobie, bo moi rodzice zawsze byli dla mnie dobrzy, nauczyli mnie samodzielności i odpowiedzialności za siebie i bardzo mnie kochali. Czasami było mi ciężko, czasami chciałam się poddać i rzucić to wszystko w diabły, ale nie zrobiłam tego, bo wiedziałam, że życie nie polega na tym, żeby uciec, ale na tym, żeby z niego korzystać. I żyć.
Skiba nie ma racji. Można odnieść w życiu sukces jeśli ma się zwyczajną i kochającą się rodzinę. Ojciec pedofil i alkoholik oraz matka prostytutka i złodziejka nie jest wcale do tego potrzebna. Według mnie tylko nieudacznicy powołują się na swoich przodków i próbują podleczyć swoje kompleksy ich sukcesami, albo właśnie tym, że są wspaniali właśnie dlatego, że pokonali koszmary z dzieciństwa. Nie pokonali, bo jeśli na każdym kroku powtarzają, że matka ich biła, a ojciec pił to nadal w nich to jest. Nadal są pod ich wpływem. Nadal.
Nie interesują mnie pokręcone nieszczęśliwe dorosłe dzieci, które nie potrafią się odczepić od maminej spódnicy. Nie interesują mnie ich problemy, bóle egzystencjalne, kompleksy i wszystko inne co ich dotyczy. Chcę być szczęśliwa i dlatego emo-dorośli są u mnie na starcie skreśleni. Jęczcie sobie we własne poduszki i skarżcie się sobie nawzajem ze swoich urojonych problemów. Mnie dajcie żyć.

Mój blog

RęcePrecz OdTybetu — Wed, 18 Jun 2008 10:00:49 +0000

Arleta P.:
Od czegoś trzeba zacząć pisanie każdego bloga. Wszystko trzeba od czegoś zacząć. Bloga też.
Może więc zacznę od tego, że kupiłam wczoraj sobie prześliczną cytrynową sukienkę w Mango w Złotych Tarasach. Niby trzy i pół stówy, ale pewnych rzeczy kobieta nie może sobie odmawiać. Cieszę się, bo zawsze mam problem, żeby wyszukać coś interesującego w rozmiarze 34. W większości sklepów numeracja zaczyna się od 36, a i to z reguły są ciuchy, które powinny nosić numerację 38. Widać firmy uważają, że jak nie połechcą próżności roztytych dziewuch wmawiając im, że pasują na nie ciuchy o numer czy nawet dwa mniejsze niż wskazuje metka to więcej sprzedadzą. Na szczęście Mango jeszcze nie wpadło na ten okropny pomysł. I mam nadzieję, że długo nie wpadnie.
Dziś, jak pojechałam na Uniwerek to założyłam tę nową sukienkę. Leży idealnie. Oddałam indeks w sekretariacie i poczułam się studentką drugiego roku. Może średniej nie mam jakiejś imponującej i stypendium naukowego nie dostanę, ale i tak się bardzo cieszę. Jakoś mam ostatnio mnóstwo powodów do radości. Jest przewspaniała pogoda, mam wakacje… nic, tylko się cieszyć.
Taki dzień jest chyba dobry, żeby zacząć pisać bloga?